Öyle bir şey oturdu ki yüreğime.
Bir şarkı gibiydi ilk dinlediğimde.
Sonra kocaman bir yangına dönüştü
Sonra dayanılmaz bir yanık kokusu oluştu
Ve ben yavaşça bitmeye başladım
Ve ben hangi çağda olduğumu bir anda unutuverdim.
Buraya nereden geldiğimi, nereye gideceğimi
Kaygılarımı, umutlarımı, hayallerimi
Teker teker o şarkıya verdim.
Geçici bir hafıza kaybı,
Geçici bir yüzyıl karmaşası
Sonbahar yaprakları gibi anılar
Kendi belleğimi ilk kez özgür bıraktım
Düşündüm.
Çok düşündüm
Bu hayatta en çok neye üzüldüğümü
Ve kapılar yüzüme açıldı
İki kapı
Birisi daha ağır basıyor.
Biri hayatta,
Biri çoktan ölmüş
Ve ben ne yaşayanı ne öleni bir daha asla göremeyeceğim.
Birisiyle aynı dünyada bile değiliz
Ve diğeriyle hiç aynı zaman diliminde bile olamayacağız
Belki de aynı yüzyılda...
Biri bir daha gökyüzünü göremeyecek
Birisi ise gökyüzünü gördüğü halde eskisi gibi hissedemeyecek...
Hangisi daha acı, karar sizin...