Down sendromu doğuştan gelen genetik bir farklılıktır. Tüm vücudu etkileyen bir durum olduğu için down sendromlu çocukların kalp, tiroid, sindirim sistemi gibi organlarının da kontrolü ve takibi önemlidir. Ayrıca bu çocuklarda nörolojik kontrollerinde atlanmaması gerekir. Down sendromlu çocuklarda beyin gelişimi de daha farklı bir seyir izlemektedir. Kaslarda gevşeklik, geç yürüme, motor becerilerin gelişiminde gerilik, konuşma geriliği, dikkat ve öğrenmede güçlükler görülebilir.
Down sendromlu çocukların gelişiminde özellikle fizyoterapi, ergoterapi ve dil-konuşma terapisi çok etkilidir. Motor becerilerin gelişimi, el-göz koordinasyonunun sağlanması, dil gelişiminin hızlanması, sosyal ve bilişsel düzeyde ilerleme erken müdahale programları ile sağlanabilir.
Down sendromlu olan çocuklarla bol bol konuşmak, açıklamalar yapmak önemlidir. Bu konuşmaların kısa ve net cümlelerle yapılması gerekir. Resimli kitaplar okumak, bu kitaplardaki sayfaların açıklamalarını yapmak, onun çıkardığı sesleri tekrarlamak ve karşılıklı konuşmaya dayalı oyunlar oynamak dil gelişimi üzerinde olumlu etkiler yaratır.
Oyun down sendromlu çocukların gelişiminde çok etkilidir. Özellikle legolar, bloklar, eşleştirme oyunları, basit puzzle lar, müzik ve ritim içeren oyunlar bu çocuklarda hem sosyal etkileşimi hem de hafıza – dikkat, motor beceri gelişimini olumlu destekler.
Beyin gelişimi için rutin ve tekrar çok önemlidir. Giyinirken yaptıklarını sözel olarak da ifade etmek ve olumlu sözler kullanmak, evde küçük sorumluluklar-görevler vermek, yapılacakları küçük parçalara bölerek ve her başarıyı övmek beyin gelişimi için destekleyicidir.
Down sendromlu olan çocuklar sosyal öğrenmede çok başarılıdır. Akranlarıyla oyun oynamak, oyun gruplarına katılmak, park ve oyun alanlarında vakit geçirmek bilişsel becerilerini arttırmaya yardımcı olur.
Ayrıca su oyunları, kinetik kum, parmak boyama gibi hissetmeye dayalı oyun ve aktivitelerde duyusal hassasiyetlerini arttırmayı sağlar.
Down sendromlu çocuklarla ilgili en büyük yanılgı onların öğrenemeyeceklerini düşünmektir. Bu çok yanlış bir düşünce kalıbıdır. Down sendromlu çocuklarda akranları gibi öğrenirler ancak daha çok tekrara ihtiyaç duyarlar. Bu aşamada anne – babanın sabırlı ve destekleyici olması gerekir. Aşırı koruyucu bir ebeveynlik yerine rehberlik etmek önemlidir. Çocuğun her işini kendisinin yapmasına izin vermek, onun yerine yapmak değil yönlendirmek gerekir. Çok fazla uyarı ile çocuğu sıkmamak gerekir. Önemli olan tek kural rutinlere uymak ve bol tekrar etmektir. Anne babanın suçluluk ve kaygı duyması çocuğu strese sokan bir durumdur. Stres öğrenmeyi olumsuz etkiler. Bu nedenle anne – babaların kendi duygularını da dengelemesi önemlidir.
Down sendromlu çocuklarda kendilerini güvenli ve sevgi içeren bir ortamda hissettiklerinde keşfetmeye ve öğrenmeye daha istekli olurlar. Duygularını rahatça ifade etmek beyin gelişimlerini olumlu destekler. Doğru yönlendirme ve destek down sendromlu çocukların içlerindeki güçlü alanların ortaya çıkmasını sağlar.